70×70×35 cm
Skóra zwierzęca, kolce akacji, żywica epoksydowa, kleje, pigmenty, włókno szklane (2011 r.)
Dziewczynkę przytrzymuje najczęściej jej matka. Zewnętrzne i wewnętrzne wargi sromowe oraz łechtaczka wycinane są brudną żyletką bądź kawałkami szkła przez specjalnie do tego wyznaczoną kobietę. Zdarzają się przypadki usunięcia naskórka ze ścianek pochwy. Kolcem akacji w skórze przekłuwa się dziury, a następnie pochwę zaszywa tak, aby pozostawić niewielki otwór umożliwiający wydostawanie się krwi menstruacyjnej. W efekcie strasznych warunków higienicznych często dochodzi do groźnych powikłań, zakażenia lub wykrwawienia, które kończy się śmiercią.
Obrzezanie kobiet, czyli klitoridektomię, praktykuje się wśród wielu ludów Afryki, Ameryki Południowej, Nowej Gwinei, Australii oraz wysp Pacyfiku. Na świecie żyje około 130 mln obrzezanych kobiet, a rocznie dokonuje się około 2 mln aktów obrzezania, co daje liczbę 5,5 tys. dziennie. Obrzezaniu poddaje się najczęściej kilkudniowe niemowlęta, ale są przypadki, kiedy zabieg wykonano na dziewczynkach w wieku 6–10 lat, nastolatkach albo dorosłych kobietach.
Znaczenie obrzezania ma podłoże religijne i kulturowe. Tradycyjne wierzenia upatrują w tym akcie metodę na kontrolowanie seksualności kobiet, która ma gwarantować dochowanie dziewictwa oraz wierność małżeńską. Zaszyta częściowo pochwa może zostać otwarta dopiero przez męża. Okaleczenie ma na celu uprzedmiotowienie kobiety, obniżenie jej wartości poprzez pozbawienie części ciała, które są odpowiedzialne za funkcje seksualne. W niektórych kulturach klitoridektomii towarzyszy kolejne okrucieństwo w postaci zadawania dodatkowego bólu rytualnego, który według wierzeń ma przynosić efekt podwójnego oczyszczenia.
Tarcza ta dedykowana jest Waris Dirie, której książka pt. Kwiat pustyni zainspirowała mnie do stworzenia tej pracy.
