Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że mówię o traumie prosto z serca, bez złudzeń i bez ogródek. Ale dopiero po premierze filmu dokumentalnego, w którym wzięłam udział, gdzie pokazano zdjęcia z miejsca mojego wypadku, wiele osób zaczęło jeszcze lepiej rozumieć, jak ogromna jest trauma, ból i cierpienie, które znam, które rozumiem i o których mówię.

Teraz pojawiają się pytania (bo często wrzucam i lubię publikować ładne, estetyczne zdjęcia): to naprawdę ta sama kobieta? To ona była pod tą ciężarówką? To był jej rower? Ona to przeżyła? I jeszcze chodzi, mówi, a do tego wyszła z tego i się angażuje?

Tak, wyszłam. Fizycznie to jedno. Inna sprawa to było pozbierać się po tym emocjonalnie. To trwało zdecydowanie dłużej, latami.

Dlatego założyłam mój Instytut i prowadzę podcast „Chirurgia duszy”.

Bo wiem na własnej skórze, czym jest TRAUMA, jak wygląda i jaka jest droga wyjścia po niej.

Dlatego mówię i będę mówić o traumie w sposób szczery i bez mamienia. Bo trauma powoduje cierpienie zbyt głębokie, zbyt rozległe i zbyt wielowymiarowe, żeby wycierać nim sobie usta.

Celem mojej misji oraz misji Instytutu jest wsparcie osób po traumie, cierpiących na cPTSD, PTSD oraz edukacja w obrębie tych tematów. Cele te są i będą osiągane poprzez publikacje książek, albumów, organizacje szkoleń, warsztatów, udzielanie wywiadów, uczestnictwo w kongresach, konferencjach oraz innego rodzaju wystąpieniach publicznych, jak i poprzez podcast.

 

Zdjęcie z miejsca wypadku: 18 grudzień 2013. Żródło: Augsburger Allgemeine Zeitung / Annette Zoepf